De vrijheid van meningsuiting is een belangrijk recht dat in de vorige eeuw is verworven. Het kan aanzetten tot nadenken over het leven in plaats van het klakkeloos overnemen van de mening van anderen. Dominee en pastoor zijn van hun voetstuk gehaald en steeds meer mensen hebben de mogelijkheid om het eigen universum te scheppen naar eigen beeld. Het heeft mijn zegen.

Toch vraag ik me af of we niet zijn doorgeslagen in het voortdurend geven van onze mening. Is het geven van een mening altijd heilig, zelfs wanneer het doel uit zicht is geraakt? Moeten we wel zo blij zijn met het feit dat Geert Wilders steeds zijn weinig genuanceerde mening verkondigt en dat een aantal Deense kranten de gewraakte cartoon nog een keer afdrukt om een statement te geven dat elk debat onmogelijk maakt? Maar toch doen we er allemaal aan mee; we geven onze mening over het Nederlands elftal, het kapsel van Balkenende en de (on)schuld van Joran. Het gaat lang niet altijd om wat je weet, maar om je mening zo hard mogelijk te roepen om te laten zien wat een ‘vent’ je wel niet bent. Volgens televisiepresentator Joris Linssen lijkt deze toestand wel een ziekte: meningitis. “Niet voor niets de medische term voor hersenvliesontsteking” (NCRV-Gids 23-29 februari 2008).

Nieuwe media spelen een grote rol bij het geven van meningen. Bij elk nieuwsbericht kan een reactie worden gegeven en dit weblog is een voorbeeld van hoe je online een preekgestoelte kunt creëren waar vanaf de digitale gemeente het goede nieuws verteld kan worden. Toch hebben nieuwe media een belangrijke eigenschap die het ophemelen waard is: interactiviteit. Het is relatief eenvoudig om een mening van reactie te voorzien en zo een debat te starten. Online dan wel offline; het gaat uiteindelijk toch om het uitwisselen van opinies, waaronder over de vraag die men in het Anne Frank Huis stelde. Misschien is het debat wel het beste medicijn tegen meningitis; maar daar heeft u vast wel een mening over.

Deze constructie zou enorme mogelijkheden hebben. Als je bijvoorbeeld tijdens het uitgaan een interessant object ziet langskomen, scan je de code in en de contactinformatie volgt. Oh ja, je mag hierbij je telefoon niet te ver van de barcode houden, anders werkt het niet.

Is dit nou een social media-toepassing waar we enthousiast van moeten worden? Is het stiekem toch niet eenvoudiger en leuker om de persoon gewoon aan te spreken, je staat hem of haar tenslotte al met je mobieltje in je hand in de nek te hijgen! Zijn we door social media zo a-sociaal geworden dat we niet gewoon de persoon durven aan te spreken? Zijn sociale media nog wel sociaal wanneer het contact alleen op internet voltrekt en het real life contact wordt vermeden?

De oprichter van GetWickd vindt de applicatie daarnaast handig, omdat je niet een hele reeks karakters hoeft in te toetsen voordat je een website ziet. Goeiemoggel!

Website Get Wickd