Jorn Wemmenhove

Mijn leeftijd dwingt me steeds vaker om oude koeien uit de sloot te halen; of in dit geval oude games. Vroegah, voordat Samson & Gert begon en de boerenkool met worst op tafel kwam, mocht ik van mijn moeder nog wel eens een videogame spelen op een oude MSX-computer waarvan ik het preciese model niet meer kan herinneren. Het was een tweedehandsding en de meeste knoppen deden het of slecht of niet. Ik speelde spellen als Usas van Konami, maar ver kwam ik niet door gebrek aan geduld en een te veel aan haperende controllers. Maar toch, zelfs de meest realistische games en uitgebreide consoles van tegenwoordig kunnen niet op tegen de mijn ervaring en relatie met die oude MSX. En soms, midden in de nacht, word ik in mijn dromen begeleid door het prachtige, blikkerige MIDI-geluid van Usas. Gamefabrikanten zouden meer met dit soort ervaringen kunnen doen.

Het presidentieel echtpaar Kirchner voor hun Casa Rosada.

PrivacyMatters from Robin Oudheusden on Vimeo.

Zoek naar de balans tussen privacy en veiligheid. Kijk verder dan je neus lang is. Een boodschap die meer dan de moeite waard is. Lees meer op het Privacy Matters Blog en promote it.

Bron: DutchCowboys

Een kijkje in de keuken van de voetbaljournalistiek. In deze weken waarin nog maar eens blijkt dat Koning Voetbal aan het hoofd van onze monarchie staat, kijk ik alles wat los en vast zit om maar op de hoogte te blijven van ‘onze jongens’. Zo ook Studio Sportzomer waarin bleek dat NOS-verslaggever Bert Maalderink en Marco van Basten niet altijd even goede vrienden zijn. Het hele filmpje waarin de echte mening van Van Basten naar voren komt werd alleen niet uitgezonden. Zowel Jansma als Van Basten hadden niet door dat de microfoon nog aanstond.

Socioloog Erving Goffman (vriend tegen wil en dank door mijn stageonderzoek) zou liever hebben gezien dat dit ook backstage zou zijn gebleven, of gaat Marco’s tactiek verder dan het voetbalveld en was het een weloverwogen beslissing. Oordeelt zelf.  

Bron: Voetbal.blog.nl

Het overkomt me de laatste tijd steeds vaker; tijdens een vliegtrip blijken zowel eerste als tweede piloot ziek, zwak dan wel misselijk te zijn en niet meer in staat het vliegtuig te besturen. Gelukkig dat ik naast nieuwe media goeroe, professioneel balletdanser, trouw echtgenoot, formule 1 coureur en president der Verenigde Staten ook piloot ben en dus koel blijf in dergelijke hachelijke situaties. Maar jullie, gewone stervelingen, zouden waarschijnlijk zwaar panikeren. Bij deze enkele handige tips om je vliegreis toch succesvol af te ronden.  

1. Call for help.
Take the chair on the left (you’re captain now!). Put on your headset and switch on the radio. Tune it to 121.5 (the emergency channel) and push the talk button on the yoke to contact air traffic control. They’ll call an instructor to guide you down.

2. Set the autopilot.
Get navigational aids (like radio ranges) from air traffic control and input the figures on the keyboard.

3. Program your approach.
The instructor will give you a frequency, which you enter into the Instrument Landing System. The device will then pick up radio signals from the assigned runway and provide both lateral and vertical guidance (i.e., calculate the precise speed and angle of descent, usually 3 degrees). The autopilot will begin to slow down the plane — which is handy, considering if you tried and stalled you’d drop like a safe.

4. Prepare for landing.
Keep an eye on your speed (the gauge is on the left monitor). When it falls to 130 knots, flip the switch to lower the flaps, then pull the lever to release the landing gear.

5. Brake carefully.
If the brakes are engaged when you land, you’ll blow out the tires. Once you touch down, push the tops of the pedals. (The bottoms are for steering in the air.) Exhale.

Bron: Wired.com — Erica Westly

Wat zouden we moeten beginnen zonder alle nieuwe technieken die ons leven zo verrijken? Een automobilist uit Brabant weet sinds kort in elk geval hoe je kan eindigen met al die nieuwe technologie; namelijk in nat beton.

Volgens zijn TomTom moest de man op de N285 bij Klundert rechtdoor, maar het navigatiesysteem zat er een keertje naast. In plaats van de beloofde rechte weg, werd er net een rotonde aangelegd waar de automobilist echt omheen zou moeten rijden. Blind vertrouwend op de techniek reed hij toch rechtdoor zonder de rotonde te zien waarvan het middendeel eerder die dag vol beton was gestort. De opstaande randen van de rotonde lanceerden de auto en de man kwam in het natte beton terecht. Hij kwam er zelf zonder kleerscheuren vanaf, maar het beton moet worden vernieuwd.

Wat leren we van deze anekdote? In elk geval dat de techniek ons leven kan verrijken, maar dat common sense en vertrouwen op eigen intuïtie vaak net zo belangrijk zijn. Ook in ons vak is het zaak te analyseren wanneer de techniek een toegevoegde waarde heeft en wanneer een andere oplossing beter is. Dus niet techniek om de techniek, maar omdat het echt wat toevoegt. Tot zover dominee Wemmenhove. Amen.

Eerder gepubliceerd op Frank-ly 

Bron foto: BBC / Bron bericht: NOS

Tijdens mijn stageperiode bij Rhinofly houd ik me bezig met een onderzoek naar de inzet van nieuwe, sociale media bij het bouwen van een ‘personal brand’ en de vraag wat je als recruiter aan deze informatie hebt. Dat je jezelf tekort doet met een slecht opgemaakt CV in Word is waarschijnlijk wel duidelijk, maar zie je jezelf ook echt als een merk inclusief huisstijl? En is dit voor iedereen eigenlijk wel nodig? 

LinkedIn-achtige sites zijn een goede aanvulling op het papieren cv, maar zijn niet echt dynamisch en geven weinig vrijheid voor personalisering. Dit is op de nieuwe website VisualCV wel mogelijk. Je kunt er een gratis profiel aanmaken en een persoonlijk webportfolio opbouwen. Het is mogelijk categorieën toe te voegen, je pagina naar eigen zin in te delen en je werk te presenteren. Het blijft natuurlijk wel gestandaardiseerd en dus toch wat beperkt.  

Om een echt origineel en authentiek (want daar draait het tegenwoordig toch om) eigen merk te creëren, moet je toch eens praten met een webdesigner. Het life-sized portfolio van Jeff Vermeersch is een goed voorbeeld. Laat even weten als je zelf een originele manier hebt gevonden je eigen merk vorm te geven. Misschien moeten we er maar eens een wedstrijdelement aan toevoegen. 

Wordt vervolgd…

[Eerder gepost op Frank-ly]

Afgelopen week was ook ik aanwezig op de Spinawards in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Voor een ‘young professional’, zoals ik me de laatste tijd maar noem, was het de kans om een beeld te krijgen van wat er in creatief digitaal Nederland gebeurt. Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden, maar uiteindelijk heeft het me wel veel positieve energie opgeleverd. Met deze post hoop ik aan te zetten tot enige discussie over een onderwerp dat me sinds de Spinawards bezighoudt; de verhouding tussen idealisme en marketing.

Allereerst was er de BomChickaWahWah-campagne waarin vrouwen zich bij het ruiken van Axe aan de voeten de man werpen. Dat de deodorant meer is geworden dan een geur is te begrijpen en het concept is logisch; misschien dat ik er zelf ook nog wel voor gekozen zou hebben (ik heb het hierbij niet over de uitvoering). Maar wat is er overgebleven van de emancipatiestrijd die de vrouw de afgelopen eeuw heeft gevoerd? Zijn we nu Ciska Dresselhuys afscheid heeft genomen van Opzij meteen weer terug bij af? Daarbij  is Axe een Unilever-merk dat ook Dove in haar portefeuille heeft; een merk dat juist draait om de eigenwaarde van de vrouw. Zie voor deze discussie een eerdere post op Frank-ly.

Een tweede campagne die me opviel was Monkey Murder Mystery voor Hi en LG Mobile. Een ‘real life’-game die terecht werd genomineerd in de categorie ‘beste crossmedia campagne’. Om het spel te kunnen winnen moest de tegenstander worden uitgeschakeld door ze met de mobiele telefoon ‘neer te schieten’ en te ‘killen’ zoals op de pitch werd uitgelegd. Nu zou je kunnen redeneren dat dit zo vaak gebeurt in andere ‘normale’ games, Halo 3 is weer een groot succes, en ik weet ook dat wetenschappelijk bewijs dat dit virtueel geweld mensen daadwerkelijk moorddadig maakt niet is geleverd. Maar is het nu een goed idee om jongeren elkaar neer te laten schieten om een product te promoten? En is het wel zo positief voor de merkbeleving van Hi en LG Mobile?

Een andere ontwikkeling is het steunen van een non-profit organisatie om het eigen merk te versterken. Een voorbeeld hiervan is de deal tussen Unicef en FC Barcelona. Ik ga graag van de goedheid van de mens uit, maar soms lijkt dit goede toch meer op een marketingtool.

De vraag is of alles moet bezwijken voor het Kapitaal of dat marketeers toch wat beter moeten letten op hun eigen verantwoordelijkheid? Of ga ik misschien toch te ver in mijn idealisme? Idealisme en marketing; het moet te combineren zijn, maar op welke manier?

[Eerder gepost op Frank-ly] 

De laatste dagen worden er in onder andere Afghanistan Nederlandse vlaggen verbrand en weinig vleiende woorden gesproken over de Hollanders naar aanleiding van de film van Geert Wilders. Een groep Nederlanders heeft nu de website Wilders is not Holland opgezet om de internationale gemeenschap duidelijk te maken dat de standpunten van Geert niet door alle Nederlanders worden gedeeld. Volgens de makers komt de film Fitna het noodzakelijke debat tussen verschillend denkende groepen niet ten goede en houdt de aankondiging van de haatzaaiende film Nederland gevangen. De petitie ‘Wilders is not Holland. Holland is not me’ is online te tekenen.