Mijn leeftijd dwingt me steeds vaker om oude koeien uit de sloot te halen; of in dit geval oude games. Vroegah, voordat Samson & Gert begon en de boerenkool met worst op tafel kwam, mocht ik van mijn moeder nog wel eens een videogame spelen op een oude MSX-computer waarvan ik het preciese model niet meer kan herinneren. Het was een tweedehandsding en de meeste knoppen deden het of slecht of niet. Ik speelde spellen als Usas van Konami, maar ver kwam ik niet door gebrek aan geduld en een te veel aan haperende controllers. Maar toch, zelfs de meest realistische games en uitgebreide consoles van tegenwoordig kunnen niet op tegen de mijn ervaring en relatie met die oude MSX. En soms, midden in de nacht, word ik in mijn dromen begeleid door het prachtige, blikkerige MIDI-geluid van Usas. Gamefabrikanten zouden meer met dit soort ervaringen kunnen doen.