Afgelopen week was ook ik aanwezig op de Spinawards in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Voor een ‘young professional’, zoals ik me de laatste tijd maar noem, was het de kans om een beeld te krijgen van wat er in creatief digitaal Nederland gebeurt. Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden, maar uiteindelijk heeft het me wel veel positieve energie opgeleverd. Met deze post hoop ik aan te zetten tot enige discussie over een onderwerp dat me sinds de Spinawards bezighoudt; de verhouding tussen idealisme en marketing.
Allereerst was er de BomChickaWahWah-campagne waarin vrouwen zich bij het ruiken van Axe aan de voeten de man werpen. Dat de deodorant meer is geworden dan een geur is te begrijpen en het concept is logisch; misschien dat ik er zelf ook nog wel voor gekozen zou hebben (ik heb het hierbij niet over de uitvoering). Maar wat is er overgebleven van de emancipatiestrijd die de vrouw de afgelopen eeuw heeft gevoerd? Zijn we nu Ciska Dresselhuys afscheid heeft genomen van Opzij meteen weer terug bij af? Daarbij is Axe een Unilever-merk dat ook Dove in haar portefeuille heeft; een merk dat juist draait om de eigenwaarde van de vrouw. Zie voor deze discussie een eerdere post op Frank-ly.
Een tweede campagne die me opviel was Monkey Murder Mystery voor Hi en LG Mobile. Een ‘real life’-game die terecht werd genomineerd in de categorie ‘beste crossmedia campagne’. Om het spel te kunnen winnen moest de tegenstander worden uitgeschakeld door ze met de mobiele telefoon ‘neer te schieten’ en te ‘killen’ zoals op de pitch werd uitgelegd. Nu zou je kunnen redeneren dat dit zo vaak gebeurt in andere ‘normale’ games, Halo 3 is weer een groot succes, en ik weet ook dat wetenschappelijk bewijs dat dit virtueel geweld mensen daadwerkelijk moorddadig maakt niet is geleverd. Maar is het nu een goed idee om jongeren elkaar neer te laten schieten om een product te promoten? En is het wel zo positief voor de merkbeleving van Hi en LG Mobile?
Een andere ontwikkeling is het steunen van een non-profit organisatie om het eigen merk te versterken. Een voorbeeld hiervan is de deal tussen Unicef en FC Barcelona. Ik ga graag van de goedheid van de mens uit, maar soms lijkt dit goede toch meer op een marketingtool.
De vraag is of alles moet bezwijken voor het Kapitaal of dat marketeers toch wat beter moeten letten op hun eigen verantwoordelijkheid? Of ga ik misschien toch te ver in mijn idealisme? Idealisme en marketing; het moet te combineren zijn, maar op welke manier?